"Bouwen aan verandering met World Servants in Zambia"

 

Zaterdag 8 juli is het al zover, dan vlieg ik samen met een groep van 30 enthousiaste deelnemers en leiders naar het dorpje Mboboli. Dit doen we omdat in Mboboli nu vier klaslokalen zijn, maar met meer dan 400 leerlingen, zijn extra klaslokalen noodzakelijk. Dit is de belangrijkste reden dat we daar gaan bouwen. Daarnaast hopen we te bouwen aan verandering in Mboboli en aan onszelf. Door samen te bouwen leren we van elkaar zowel van elkaars cultuur, maar ook in ons geloof. Uitkijkend naar deze reis, zijn we al druk bezig met de voorbereidingen o.a. voor het kinderwerk.

 

Een van de dingen die we naast bouwen, mogen gaan doen is namelijk kinderwerk. Dit doen we met een groepje van drie deelnemers en het zal waarschijnlijk iets anders gaan dan wij hier in onze kerk gewend zijn. Waarschijnlijk zitten we daar met zo’n 300 kinderen in de buitenlucht op de grond. Het verhaal van Jona zal op een speelse manier verteld worden, waarin de kinderen zelf ook mogen meedoen met bewegingen. We vertellen in het Engels, waarna de teacher (meester) dit aan de kinderen zal vertalen. We zullen liedjes zingen, knutselen, spelletjes spelen en vertellen ook iets over koningsdag in Nederland. Ik kijk er nu al naar uit om die Zambiaanse kinderen over Jezus te mogen vertellen en hen te laten voelen dat ze bijzonder en geliefd zijn, want zoals ons thema ook zegt "God kent jou."

 

Het afgelopen jaar heb ik me ingezet om de deelnemersbijdrage, die nodig is voor dit project, bij elkaar te sponsoren. Zo organiseerde ik in januari een winterbuffet, heb ik diensten verleend als auto’s wassen, oppassen en kaarten bezorgen door het dorp en werden er verschillende collectes voor World Servants gehouden om zo, ook als gemeente, mij te steunen in dit project. Van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat er zoveel mensen achter mij staan om zo ook mee te bouwen aan verandering. Dankzij u mocht ik het

 

 

streefbedrag behalen! Wat mag ik me gezegend en dankbaar voelen, voor de mooie vruchten die dit project hier in onze gemeente nu al mochten afwerpen. Het belooft veel goeds voor alles wat het deze mooie ervaring ons nog mag gaan brengen. Ik kijk ernaar uit om straks 8 juli te vertrekken naar Mboboli en hoop 27 juli weer veilig, gezond en met een bijzondere ervaring rijker terug te komen.

 

Graag wil ik iedereen heel erg bedanken die mij heeft geholpen het sponsorbedrag bij elkaar te krijgen, ook namens de lokale bevolking van Mboboli !

 

 

Groetjes, Neeltje Hietkamp

 

 

 

P.S.

Lees jij dit en denk je, hé ik zou ook weleens met een project van World Servants mee willen. In het World Servants magazine (verkrijgbaar via www.worldservants.nl) staan alle projecten van 2018 met ervaringen van deelnemers en alles wat een World Servants reis inhoudt beschreven.

Natuurlijk mag je mij ook altijd even vragen.

 

 

Albanië

 

“Niet best”, dacht ik. Arjan Erkel die eerder ontvoerd was, bezocht het land. De EO zond de documentaire uit. Hij bezocht een familie in Tirana en een dorpje in de bergen, vlakbij deze hoofdstad. Arjan schrok van de vreselijke armoede. “Hoe zullen wij deze dingen ervaren als wij er zijn?”, vroeg ik me af. Want het zal toch heel anders zijn als je de dingen met eigen ogen ziet en met eigen neus ruikt. Daarom is het goed dat we ons nu al goed voorbereiden. Dat doen we al een paar zondagavonden in een zaal bij de kerk van Opeinde. We krijgen ook het nodige huiswerk mee. We lezen en bespreken met elkaar bijvoorbeeld een boekje dat ons laat zien hoe anders mensen met elkaar omgaan in voor ons vreemde culturen. Natuurlijk bereiden we ook een bijbelgedeelte voor dat we verwerken in verhaal, lied, spel en opdrachten. De groep uit Feanwâlden bereidt de geschiedenis van de Emmaüsgangers voor. Dat is goed. Maar ons is ook geleerd dat het heel anders kan lopen. In Pinet gaan we samenwerken met jongeren uit Roemenië. En mochten zij hele andere ideeën hebben, dan zou het programma wel eens honderdtachtig graden kunnen draaien. Dat geldt ook voor andere afspraken. Soms is het alsof agenda's en klokken daar niet bestaan.

Ja, en dan staat er in Pinet ook een moskee. In de zestiger jaren werd het communistische Alabanië volkomen seculier. Alle kerken en moskeeën werden gesloten. Nadat dit regiem in de negentiger jaren het loodje legde, mocht geloven weer. Omdat de streek rond Pinet vroeger islamitisch was, werd de draad weer opgepakt en werd er vanuit Saoedi Arabië een nieuwe moskee in het dorp geplant. Als je dus in dit dorp gaat vertellen over Jezus is het goed rekening te houden met de moslim-achtergrond van de mensen. Dan moet je wel weten wat deze religie voor ogen heeft. Dus hoort het ook bij de voorbereiding dat we wat leren over de islam, en het grote verschil tussen Jezus volgen of Mohammed gehoorzaam zijn.

 

 

Bij het voorbereiden hoort ook het zingen. De ouderen onder ons weten nog wel dat er vroeger op school veel gezongen werd. Het mooie is, dat je die versjes van vroeger vaak nog wel kent. En vaak doen ze je ook nog wel wat. Ze brengen een boodschap. Daarom oefenen we nu ook liederen en hopen die straks met de kinderen daar te zingen.

Lees je in je bijbel over de zendingsreizen van Paulus, dan valt je op dat hij die met een groot vertrouwen onderneemt. Hij heeft voortdurend contact met zijn Zender.  Tijdens onze reis zoeken ook wij dat zelfde contact met dezelfde Zender. We lezen samen de bijbel, en bidden ook samen met elkaar. En we praten en overleggen samen met elkaar. Want ja, dat zie je ook bij Paulus. Hij had ook wel eens meningsverschillen met degenen met wie hij op reis was. Als je bijna drie weken op elkaars lip zit, moet je er ook voor zorgen dat de sfeer goed blijft. Daarom is het goed niet alleen met God te praten, maar ook met elkaar.

Op 19 juli hopen we 's morgens vroeg te vertrekken. Donderdag 4 augustus hopen we weer heelhuids thuis te komen.

 

Ds. K.v.M.

 

© 2014 Kerkplein Veenwouden

En laat u ook zelf als levende stenen gebruiken